Verlangen om te dienen melden bij kerkenraad

Ik heb een vraag aan dhr. Eckhardt naar aanleiding van 'Gemeente neemt initiatief roeping tot ambt'. U geeft aan: “Een misverstand dat weggenomen moet worden is dat het niet verantwoord zou zijn om je verlangen tot het ambt bij de kerkenraad te melden.” Iemand mag dus, die een verlangen heeft naar het ambt van ouderling/diaken, zijn verlangen bij de kerkenraad melden. Hiermee wordt dan de keuze voor een tweetal, die door de kerkenraad gesteld wordt, niet beïnvloedt en is dus geen onbehoorlijk middel waar men zich voor wachten moet,  als ik u goed begrijp.

Verder zegt u: “Er is dus geen principieel verschil maar wel een gradueel verschil tussen de roeping van een ouderling of diaken en die van een predikant. De roeping door de kerk/ de gemeente, gaat in alle gevallen vooraf. Daar mag de kandidaat geen invloed op uitoefenen door zich vooraf te melden.”

Mijn vraag: Waarom mag iemand die een verlangen heeft naar het ambt van ouderling/diaken zijn verlangen wel melden bij de kerkenraad en een predikant of kandidaat (die beroepbaar is gesteld) zijn verlangen om in een bepaalde gemeente te dienen, niet mogen melden bij de kerkenraad van de desbetreffende gemeente?

Beste vragensteller,

We krijgen vanuit de Heilige Schrift geen expliciet antwoord op uw beide vragen. De Bijbel geeft wel indirect aan dat je je niet mag opdringen om verkoren te worden in het ambt. En wel laat de Bijbel open dat je je begeerte naar het ambt laat weten. Daarvoor hoef je niet naar de kerkenraad te gaan. Eerder wacht je biddend af tot je door de gemeente daartoe geroepen wordt. Niet voor niets schrijft Paulus: “Uw bescheidenheid zij alle mensen bekend. De Heere is nabij” (Filippenzen 4:5). Dat laatste betekent ook dat je Hem laat besturen en waken, omdat het wijsheid is wat Hij doet.
 
In mijn vorige antwoord gaf ik aan dat de Bijbel indirect aangeeft, zie bijvoorbeeld Handelingen 13:2, dat de verkiezing tot het ambt bij de plaatselijke gemeente ligt. Toch moeten we die aanwijzing niet verabsoluteren. Paulus zocht tijdens zijn zendingsreizen zelf de gemeenten op, weliswaar door de leiding van de Heilige Geest. Hij voelde zich geroepen om in die jonge gemeenten langer of korter te dienen. En waarom zou een predikant zich niet tot een gemeente mogen wenden, wanneer hij inziet dat hij onterecht voor een beroep van die gemeente heeft bedankt? Hij deelt dan de gemeente mee dat hij zich tóch geroepen weet om die gemeente te dienen. De gemeente is dan vrij om alsnog een roepstem op hem uit te brengen. Uitzonderingen mogen mijns inziens de regel bevestigen, ook in ons kerkelijk leven.

M. H. Eckhardt