Koeman en mijn dominee

Broeder Sosthenes | Geen reacties | 30-06-2026 | 11:53

Iemand zei: "Koeman is net mijn dominee. Best aardig, maar weinig inspirerend. Koeman, hij praat wel, maar zegt zo weinig. En of je er nu enthousiast van wordt… Al die open deuren, zo vaak hetzelfde wat gedeeld wordt".

Ook werd de bondscoach niet erg gewaardeerd om zijn houding, de wijze waarop hij op de persconferenties ‘het volk’ toesprak. Hij straalde een bepaalde afstandelijkheid uit en zijn gezichtsuitdrukking gaf ook niet echt de vrolijkheid weer van een blij en dankbaar mens. Want dat mag je toch wel wezen als je de belangrijkste baan van Nederland hebt: bondscoach op een WK.

Het gevolg van zijn wijze van doen en communiceren was dat de spelers -‘zijn discipelen’- in deze wijze van doen werden meegetrokken, tot groot ongenoegen van de toehoorders. Zo herder zo volk, zeggen we dan in de kerk. Ook de prestaties op het veld vertoonden hetzelfde patroon: lauw, flauw en inspiratieloos en dat terwijl het toch allemaal topspelers zijn die bij topclubs spelen. Zo zie je maar. Als de leider...

Er kwam verandering. De vrouw van Koeman was dit alles ook opgevallen en sprak haar man erop aan. En zowaar, dat boekte resultaat. Er verscheen bij daarop volgende persconferentie een glimlach op het gezicht van de bondscoach en hij probeerde sympathieker over te komen. De sfeer werd opeens een stuk prettiger, want de openheid die er nu kwam werd als zeer aangenaam ervaren en het werkte inspirerend.

Ook bij de spelers was er kritiek op de eerdere futloze houding. Denzel Dumfries stond op en sprak in krachtige taal dat het anders moest. Dat inspiratieloze gedoe moet stoppen. We kunnen allemaal voetballen. Dat gaan we dus nu doen! En de daarop volgende wedstrijd speelden ze de sterren van de hemel. Het was zelfs zo goed, dat de buitenlandse pers -die zich eerst had afgevraagd wat er met Nederland aan de hand was- nu lovende recensies schreef. Ze vonden het elftal zelfs kandidaat voor de titel. Zo snel kan het dus veranderen.

Mijn gesprekspartner legde mij verder uit met wat hij bedoelde met: mijn dominee is net Koeman. Het is allemaal zo flauw en lauw in de kerk. Waar is bij mij in de gemeente de passie voor God? En als dan de dominee niet (voorzichtig gezegd) zo vol passie is, is dan niet het gevolg een passieloze gemeente? Zo herder, zo volk zeggen we dan. En als hij daar tactisch wat van zei, lag het altijd aan hem zelf. Bid er maar voor, zeiden ze dan. Met de bedoeling dat hij moest veranderen.

De werkelijkheid echter is dat de dominee moet veranderen. Die mag wel eens heel blij en dankbaar zijn dat hij de belangrijkste en mooiste baan ter wereld heeft: gezant van Jezus Christus, de Overwinnaar van de wereld. Hij de Allerhoogste aanbeden in hemel en op aarde Die de zonde overwon. Hem aan Wie gegeven is alle macht in de hemel en op aarde. Dat is toch heel wat meer dan leider te zijn van een stelletje voetballers.

En als je dat bedenkt en mag ervaren, komt er dan niet een glans van heerlijkheid op je aangezicht? Je bent door genade een kind van God en mag Zijn Woord delen aan het volk en ze discipel maken. Wat een wonder van opzoekende genade: de Heere Jezus volgen in Zijn doen en laten op de preekstoel en van daaruit het hart van de ‘spelers’ opwekken. Glorie voor het Lam.

Als de vrouw van Koeman en de spelers zelf er wat van zeggen komt er verandering. Als wij in de kerk er wat van zeggen, zijn we 'kittelachtig van gehoor'. Zo kinderachtig deze reactie, zei hij. Er is, in tegenstelling tot Koeman en zijn team, geen verandering mogelijk want de kerk heeft altijd gelijk. Maar dat is en kan toch helemaal niet… klopt niet. Er is weinig tot geen zelfreflectie in de gemeente en dat vind ik maar moeilijk, gaf hij aan. We prediken dat wij mensen tot alles in staat zijn, in woord en daad. Oppassen dus voor de mens en zijn gelijk. Maar dat geldt dan niet voor de wijze van doen en laten in de gemeente. Daar geldt blijkbaar de onfeilbaarheid van de dominee.

Lijkt mijn dominee op Koeman? Was het maar waar.