Hartverscheurende noodkreet

Ik begrijp iets niet. De een zegt "God huilt in de hemel om jouw ellende en verdriet." De ander zegt, "dit is Gods wil en besturing. Alles overkomt je door je zonde." Nu moet ik de echte schuldenaar worden. Alles kwijt raken. Niets meer waardig zijn. Overal los van komen. Los laten. Dan zeg je "wee mijner dat ik zo gezondigd heb, wat hebben die arme schapen gedaan. Wat een ander je ook aandoet, je hebt alles wat erg is verdiend. Misbruik, uitjouwen, mensen die liegen verdragen. Want zelf alleen de slechtste worden, dan zeg je niets meer van een ander." Dit bovenstaande -en nog een hele waslijst- heb ik de Heere maar voorgehouden. Ik zei: "Dit zeggen de mensen tegen mij. Ik heb toch mijn zonden aan U beleden?" Zelfs vreselijke zonden, gedaan door manipulatie en bedreiging. Daar heb ik zelf de schuld van gedragen, nooit de ander verklikt. Al was ik vreselijk bang! Niemand die mij hielp toen ik er om vroeg! En nu moet ik overal de schuldige van worden, want aan mij ontbreekt de echte ware schuld, volgens andere mensen. Ik heb gekropen over de vloer: "Heere kan dit nog vergeven worden?" Daar was niemand bij. Degenen die ik dit heb verteld, gebruiken het nu tegen mij. Ik word gehoond en belasterd en krijg bovenstaande te horen. Ik heb spijt ooit iemand in vertrouwen te hebben genomen. Zou iedereen op Refoweb voor mij, goddeloze zondaar, willen bidden? Of God mij wil brengen op die plaats, waar ik niet komen kan en toch komen moet! Ik heb die hele waslijst de Heere al voorgehouden, maar ik word alleen maar harder van binnen, zo voelt dat, in plaats dat het goed komt tussen God en mijn ziel. Ik kan wel dagen huilen zonder te stoppen en ik ben bang geworden van (kerk)mensen. In mijn gezicht zeggen ze: "We spreken er niet over." Maar achter mijn rug... Ik heb deze mensen zelfs bedankt voor hun vertrouwen, terwijl ze ondertussen achter mijn rug om over mij spraken. Ik word nu zelfs farizeeër genoemd. Een vergelijkbare toestand staat niet in de Bijbel. Hoe kan ik het toch met alles eens worden? Overal de schuldige van zijn, dat echte... Mijn zonden lijken veel erger dan van andere mensen. Ik vind mijn zonde altijd de ergste en wil het zo graag goed krijgen tussen de Heere en mijn ziel, maar het gaat niet.

Je ontboezeming komt als een hartverscheurende noodkreet op me af. Uit wat je schrijft blijkt dat de nood hoog is. Jammer dat ik wegens vakantie je niet eerder kon antwoorden.

Wie hebben er gelijk, zij die zeggen dat de hemel huilt om je nood en ellende of zij die zeggen dat het Gods wil is wat je overkomt? Hoe vreemd het je wellicht ook in de oren klinkt; beide is waar. Je mag geloven in meeleven vanuit de hemel, door de hemelse Ontfermer, tegelijk is het waar dat er niets buiten Gods wil om gaat. Soms is ellende een tijdelijke straf (vaderlijke kastijding) soms een beproeving voor de gelovige. Niet dat God er plezier in heeft als mensen lijden en verdriet hebben. In die zin wil Hij het niet graag. Wel geeft God in zijn Woord de belofte dat Hij alle dingen doet medewerken ten goede voor degenen die Hem liefhebben (Romeinen 8: 28). Augustinus zegt: God is als een schilder, de wereldgeschiedenis is zijn schilderij en Hij gebruikt er de kleur zwart bij. Het zwart van de ellende, ja zelf van de zonde. Het zwart staat op onze rekening, maar Hij maakt er toch een prachtig schilderij van. Dat geldt ook voor de levensgeschiedenis van de gelovige.

Inderdaad wie beseft hoezeer hij zondaar voor God is, beseft ook dat alle ellende verdiend is. Scherp gezegd: alles wat wij meer ontvangen dan de hel, is onverdiende zegen. Dat neemt niet weg dat wat mensen je aandoen voor hun verantwoordelijkheid ligt. Hun gedrag is iets waarvan God rekenschap zal afeisen. Als je alles voor de Heere hebt beleden, mag je vertrouwend op de kracht van Christus’ bloed ook geloven dat je zonden vergeven zijn. "Want het bloed van Jezus Christus Gods Zoon reinigt van alle zonde." Hoe veel, hoe erg en ingrijpend onze zonden ook zijn, berouwvol beleden zonden worden vergeven zonden. Geen zonde in ons leven is bestand tegen de reinigende kracht van Christus’ offer. Geloof dat!

Als je ’s zondag in de kerk zit, belijdt je toch met de twaalf artikelen: Ik geloof de vergeving der zonden. Bedoeld is: Ik geloof de vergeving van mijn zonden. Lees het gedeelte, 1. Johannes 1:7 slot. En herhaal die woorden steeds voor jezelf: en het bloed van Jezus Christus, Gods Zoon reinigt ons van alle zonde. Vertrouw op Christus en zijn offer en geloof dat je zonde vergeven zijn. Dan zal de vrede indalen in je hart. Lees Romeinen 5:1.

Zeker, het is erg wat mensen je aandoen. Dat ze je nadragen wat je in vertrouwen hebt verteld is laf en gemeen. Het leert ons hoe voorzichtig we moeten zijn met zulke ontboezemingen. Vest op prinsen geen betrouwen, zoudt ge uw hoop op mensen bouwen? Paulus had ook heel wat op zijn kerfstok. Hij brieste destijds dreiging en moord, zelfs tegen de gemeente van Christus. Maar hij mocht na een geestelijke worsteling vergeving ontvangen. En als de mensen negatief over hem spraken, zei hij: "die mij oordeelt is de Heere." Laat de menselijke keurmeesters maar praten. Niet het menselijk oordeel, maar Gods vrijspraak is doorslaggevend. Trouwens de Heere Jezus zou tegen de mensen die zo met de vinger naar jou wijzen zeggen: "Wie van u zonder zonde is werpe eerst de steen..."(Johannes 8:7b)

Jij wilt het graag goed krijgen tussen de Heere en je ziel, maar het lukt niet, schrijf je. Inderdaad, jou lukt dat niet, maar de Heere wel. Laat Hem het goed maken tussen jou en Hem. Breng al je nood bij de Heere, dan zal de vrede van God die alle verstand te boven gaat je hart en gedachten bewaren in Christus Jezus.

Het is goed dat je vraagt of de bezoekers van Refoweb voor je willen bidden. Maar dat valt in het niet bij de kracht van de voorbede van Christus, de hemelse Hogepriester. Blijf niet te veel in jezelf wroeten en worstelen, maar werp je nood op Hem. Vraag: Heere Jezus bidt voor mij. breng me op die plek waar ik niet komen kan en toch komen moet. Ga met al je ellende en verdriet via Hem tot God. Hij maakt volkomen zalig, al degenen die door Hem tot God gaan (Hebreeën 7:25). Zo krijg je vrede in je hart.

Wie zijn zonde belijdt en laat, die zal barmhartigheid verkrijgen, zegt de Bijbel. Ja die mag gelovig ziende op Jezus weten dat God al zijn zonden heeft geworpen in de diepte der zee ( Micha 7:19). Vlakbij onze pastorie ligt een park met een prachtige vijver. Er staat een bordje bij: verboden te vissen. Art. zoveel strafwetboek. Dat geldt ook voor beleden en vergeven zonden. Dat verbod geldt voor jezelf en voor anderen om je heen.

Sjaloom!,
Ds. A.van Vuuren