Depressieve stoornis

Wij zitten als gezin met een lastige kwestie. Ik als vrouw kamp met psychische problemen. Ongeveer een jaar geleden is bij mij een depressieve stoornis vastgesteld en is aangeraden medicijnen te gaan gebruiken. Met behulp van medicatie heb ik een aantal maanden intensieve therapie gevolgd. Daar had ik resultaat bij, maar te weinig naar de mening van de psychiater en andere behandelaars. Ongeveer twee maanden terug is mij geadviseerd over te gaan naar een ander medicijn, een anti-psychotica. Dit heb ik gedaan, maar vervolgens voel ik mij net een zombie. Ik heb geen energie meer en moet 's avonds altijd vroeg naar bed. Ik slaap op die medicijnen heel diep en lang zodat ik 's morgens veel tijd nodig heb om goed wakker te worden. Ik heb dan eigenlijk genoeg aan mijzelf en kan de energie voor onze jonge kinderen zelden opbrengen. Gevolg is dat de kinderen nooit leuk de deur uit gaan; altijd gehaast en vaak met schelden en af en toe met slaan. De kinderen doen dan niks verkeerd, maar ik kan niets hebben. Als ik dit aangeef wordt het niet begrepen. Ook in het huishouden hobbel ik steeds achter de feiten aan. Ik red mijn huishoudelijke taken alleen met veel stress en ik heb nooit tijd voor iets anders. Ik heb geen energie om even lekker door te gaan met mijn werk. Als ik dit zo aangeef, wordt het niet begrepen. Ik heb bepaalde doelen bereikt met therapie en medicijnen en als ik aangeef hoe depressief en ellendig ik me vrijwel altijd voel, beredeneren ze het steeds met, dat ik moet kijken naar de positieve dingen die wel lukken. Ik heb dan het gevoel problemen te willen zoeken die er in hun ogen niet zijn, terwijl ze er wel zijn. Ook mijn man heeft het hier moeilijk mee. Heel veel taken die ik laat liggen moet hij wel oppakken, met als gevolg dat hij het veel te druk heeft met zijn werk en thuis. We lopen eigenlijk een beetje vast. Wat nu? Ik weet wel dat hier geen pasklaar antwoord op is, maar misschien heeft u tips o.i.d. Zelf voel ik mij enorm schuldig en ga me dingen verwijten. Afgelopen tijd heb ik meermalen voor mijzelf vastgesteld dat mijn gezin en man beter af zijn als ik er niet zou zijn. Ook heb ik medelijden met onze kinderen dat zij juist mij als moeder hebben. Ik sta totaal niet positief in het leven en bekijk alles van de negatieve kant. Hoe moet ik ooit de kinderen opvoeden zodat zij stabiele volwassenen worden? Ik ben niet direct bang dat ik met die negatieve gedachten mezelf iets aan zou doen, maar ik merk wel dat ik er de laatste tijd minder controle over heb. Als ik bij mezelf nadenk wat ik zou willen is dat dat ik echt de positieve kant op wil, maar op een of andere manier wil het me niet lukken. Dit duurt nu al zo lang en ik word er moedeloos van.

Beste vragenstelster,
 
Met aandacht heb ik de beschrijving van uw situatie en de moeiten daarin gelezen. Hieruit maak ik op dat u dagelijks lijdt aan de vastgestelde depressieve stoornis, met allerlei bijbehorende symptomen en de gevolgen van deze ernstige aandoening, voor u zelf en uw naaste omgeving. Tevens lees ik dat u nog onvoldoende baat hebt gehad bij de gevolgde therapie en de voorgeschreven medicatie en dat u zich door uw huidige behandelaars onbegrepen voelt. Dat is echt heel vervelend voor u en uw gezin en uw moedeloze gevoelens en negatieve gedachten zijn daarin goed te begrijpen. Goed dat u ondanks alle tegenslag toch voor ogen houdt om een positieve richting te kiezen.

Graag benadruk ik dat u in Nederland als cliënt redelijke vrijheid hebt om te kiezen voor een bepaalde zorginstelling (soms gelden regionale beperkingen). Wanneer u zich blijvend onbegrepen voelt, geen vooruitgang ervaart en het niet mogelijk is om binnen de instelling een andere behandelaar te krijgen, kunt u zich oriënteren op welke vergelijkbare instellingen er zijn. Hierbij raad ik u aan om dit open en eerlijk met uw huidige behandelaars te bespreken, zodat de behandeling op een correcte wijze kan worden afgerond. Dit kan namelijk een voorwaarde zijn om elders opnieuw in behandeling te gaan.

Tevens wil ik u aanmoedigen om te zoeken naar mogelijkheden voor ondersteuning in uw thuissituatie, omdat u daarin regelmatig praktische problemen ondervindt. Dit is zowel mogelijk vanuit een GGZ-instelling, als via een thuiszorgorganisatie wanneer deze psychosociale hulpverlening aanbiedt. Wellicht kunt u ook al gebaat zijn bij reguliere hulp in de huishouding, waarbij iemand u behulpzaam kan zijn zowel in de huishoudtaken, als in het aanbrengen van structuur.
 
Met vriendelijke groet,
Nettie Borst-den Breejen