Vergevingsgezind

Ik wil jullie graag iets voorleggen waar ik al een tijd lang over nadenk. Mijn vriendin is in haar jeugd (op ca. zevenjarige leeftijd) door de broer van een vriendin misbruikt. Gelukkig is het niet een heel ernstig vergrijp geweest en is het bij een keer gebleven. Mede door dit voorval (misschien wel geheel) is het leven van mijn vriendin nu ongemerkt een puinhoop. Hiervoor is ze in behandeling, daarom zal ik hier verder niets over schrijven. Bij iemand anders uit dezelfde familie is ook sprake geweest van misbruik. Dit is toen naar buiten gekomen. De dader heeft toen alles ontkend. Het is hem toen ondanks dat vergeven en er is geen aangifte gedaan. Dit voorval is nog niet naar buiten gekomen, aangezien ik eigenlijk de enige ben die het verder weet. De vraag waar ik mee worstel gaat over vergeving. Op de site kon ik niet echt een bevredigend antwoord vinden. Vergeving is de grootste kracht op aarde. Mijn vriendin is bereid om het te vergeven en ik ben dat ook, maar schiet vergeving dan niet het doel voorbij? Jezus zegt dat wij elkaar moeten vergeven zoals Hij ons vergeven heeft. God vergeeft ons toch ook niet wanneer wij onze zonden niet in Zijn Licht brengen, maar deze ontkennen? Als wij de dader niet met zijn daden confronteren en hij geen berouw heeft, kunnen wij wel vergevingsgezind zijn, maar is vergeving dan zo'n grote kracht? Is het niet beter om contact te zoeken met de dader en deze te vergeven en het te vergeten als hij hulp zoekt? Deze jongen heeft toch hulp nodig en vergeving zou hem toch kunnen helpen om deze stap te maken? Wat is wijsheid in deze zaak?

Beste vraagsteller,

Hartelijk dank voor je vraag. Je stelt een trieste werkelijkheid aan de orde. Een probleem waar veel mensen mee worstelen. Wat moet je doen richting een dader van seksueel misbruik als dat al lang geleden is en hij er zelf niet op terugkomt?

Mijn persoonlijke visie is dat vergeving schenken zonder gesprek niet nodig is. Inderdaad, God vergeeft onze zonden ook alleen nadat we die aan Hem hebben beleden (Ps. 32:5; Spr. 28:13; 1 Joh. 1:9). Ik denk dat het onder mensen ook zo toe mag gaan. Willen jullie de dader echt kunnen vergeven, dan zal er een gesprek met hem moeten komen. En tijdens dat gesprek zal hij geconfronteerd moeten worden met zijn daad in het verleden (gelukkig is het bij één keer gebleven!) en met de ernstige gevolgen ervan. Die zijn niet gering. Je zou dan aan hem kunnen vragen: reageer hier eens op, wat vind je hiervan? Afhankelijk van zijn reactie kun je wellicht verder komen. Als hij ontkent of het voorval bagatelliseert (zij lokte het uit, zij vond het ook fijn) of iets dergelijks, dan hoeft er geen sprake van vergeving te zijn. Dan kun je het laten rusten en zeggen: dan laten we het nu verder voor jouw verantwoording wat je hebt aangericht. In dat geval kunnen jullie de zaak in Gods handen leggen en alles aan Hem overgeven. Daar wil Hij dan rust op geven. Belijdt de dader dat hij fout was en betreurt hij van harte de nasleep ervan, dan zal hij zelf om vergeving vragen. En dan mogen jullie die aan hem geven. En dat zal inderdaad een grote kracht zijn in jullie en in zijn leven. Ik denk dat je vriendin ook een grote sprong vooruit zal maken in haar behandeling. Leg deze dingen maar aan de HEERE voor en probeer zo te handelen. Wie weet wat Zijn uitkomst is!

Hartelijke groeten en veel sterkte voor de toekomst!

Ds. C. J. Droger