Automatische gedachte

Misschien een rare vraag, maar omdat het niet direct iets is wat je aan anderen kunt vragen, vraag ik het toch maar hier. Het zit zo, ik heb regelmatig een soort van automatische gedachte in mijn hoofd, iets in de trant van "klootzak, kl...", of '"k ben een kl...", of "ik vind mezelf een kl..." Heel erg sorry voor het taalgebruik. Ik weet dat het niet goed is, maar ik zeg het toch maar even zo zoals het in mijn gedachten is. Ik gebruik dit soort woorden alleen in mijn hoofd en bijna alleen tegen mezelf, maar dan is het nog niet goed natuurlijk. Ik heb volgens mij best een realistisch beeld van mezelf, niet extreem negatief of zo. Ik heb mijn gaven en mijn valkuilen. Er zijn dingen waar ik goed en minder goed in ben en mijn karakter heeft mooie en minder mooie kanten. Dus die gedachten zijn er wel, maar ik ben het er niet mee eens. Het is ook niet zo dat ik daarvoor uitgescholden ben ooit. Ik denk dat ik me er niet te druk over moet maken en het gewoon maar moet laten gaan. Of misschien is het best normaal, alleen iets waar niemand over praat? Het is geen probleem, want ik word er niet door belemmerd in mijn functioneren. Ik heb best een verantwoordelijke baan en op mijn werk gaat het best goed. Dus dan denk ik, waar maak je je druk over. Als je maar zorgt dat je in je werk dienstbaar kunt zijn, dan zij het zo. En sommige dagen is het er bijna niet. Maar soms misschien 50, 100 keer op een dag, ik weet het niet precies. Soms zijn het ook series en ik tel ze niet natuurlijk. Het is geen stem, maar mijn eigen gedachte. Het lijkt dan net of het op de loer ligt en iedere keer komt, maar toch doe ik het zelf. En ergens geeft het ook een goed gevoel; het is een soort van spanning die eruit moet. Maar ik vind het ook weer rot. Loop ik over de gang op mijn werk, gaat dat weer door mijn hoofd. Of als ik iets laat vallen, of iets anders doe wat niet helemaal handig is, of als ik alleen ben; het is een soort automatisme. Maar ik zeg het niet hardop als anderen erbij zijn, dus niemand merkt het. Als kind ben ik wel een beetje dwangmatig geweest, vooral ook bang (daarvoor ben ik toen in therapie geweest), dus misschien ben ik op dit vlak gewoon een beetje kwetsbaar. Het was toen ook niet zo'n erg leuke tijd met gedoe in de familie en op school. Mijn moeder is lang overspannen geweest en ik ben de oudste; dat soort dingen. Maar ik heb nooit wat ergs meegemaakt hoor, alleen behalve mijn aanleg zal dit ook wel een beetje meegespeeld hebben toen. Ik heb wel gedacht dat het een wilsbesluit is om hiermee te stoppen. Alleen lukt het vaak nog niet zo. Die gedachten 'fietsen' er toch steeds doorheen en die zijn er sneller dan mijn wilsbesluit. Of dat je ze los moet zien van jezelf. Ze zijn er wel, maar ze zitten ergens in een achterafkamertje van je hoofd en daar moeten ze blijven. Maar dat is ook makkelijker gezegd dan gedaan. Er zit ook wel een factor 'zonde' bij, in de zin van dat als je dicht bij God leeft, en je probeert helemaal op anderen te richten en niet aan jezelf te denken, dat het ook wel minder/weg is (en weer terugkomt). Misschien moet ik me daar gewoon meer op focussen, op mijn werk, mijn roeping, mijn zegeningen tellen. En die gedachten maar in hun sop laten gaar koken. Sorry voor de lange vraag, maar ik hoop dat het een beetje duidelijk is. Het is allemaal niet erg en geen probleem, maar als er iemand een tip heeft zou ik dat wel fijn vinden. En als jullie denken wat een gezeur om niks, dan mag dat ook best gezegd worden, daar kan ik wel tegen en misschien helpt dat ook wel. Nogmaals sorry en alvast bedankt voor het antwoord!

Beste vragensteller,

Je geeft zelf al een heel heldere analyse van hoe dit werkt bij jou en waar ik niet zoveel aan kan toevoegen. Het is goed te lezen dat je een gezond beeld van jezelf hebt en dat je de gedachten die je hebt niet op jezelf als persoon betrekt.

Vreemde gedachten gaan door alle mensen wel eens heen, je hebt hier een beperkte invloed op. Door dit te weten lukt het wellicht om de gedachte snel weer los te laten. Je weet dat de gedachte er is, maar je besteedt er verder geen aandacht aan. Naar mijn idee heeft het geen zin om te besluiten te stoppen met deze gedachten. Dat werkt niet. Wat gebeurt er bijvoorbeeld als ik je vraag om een minuut niet aan een brandweerauto te denken? Dan ga je er juist aan denken! Zo werkt het ook als je jezelf ‘verbiedt’ om de dingen te denken die je denkt.

Voel jezelf niet schuldig over deze gedachten, maar vraag God deze gedachten weg te nemen. Wellicht heb je nog iets aan dit artikel.

Hartelijke groet,
Germa Hoogakker