Baby opdragen

Familie van ons zit in een evangelische christengemeente. Nu wordt binnenkort hun baby opgedragen aan de gemeente en aan God. Ze vragen ons of wij de dienst bij willen wonen. Kunnen wij hier naartoe gaan of is dit onbijbels?

Voor het opdragen van kinderen wordt wel verwezen naar Luc. 2: 22 waar we lezen dat Jozef en Maria de Heere Jezus voorstelden aan de Heere. Zij doen dit in gehoorzaamheid aan het gebod in Ex. 13:2, 12. Volgens die bepaling moesten eerstgeborenen -en dat was de Heiland immers ook- worden losgekocht. Uit deze achtergrond zal het je al gauw duidelijk zijn dat het beroep op Luc. 2: 22 moeilijk een rechtvaardiging kan inhouden van het opdragen van kinderen. Het is iets heel anders dan wat met het opdragen van een kind gebeurt. Hier is dan ook sprake van een heel merkwaardig Schriftberoep. Wanneer men zich hierop toch zou willen beroepen, gaat men feitelijk terug naar het Oude Verbond. Iets wat wel merkwaardig overkomt bij iemand die zich evangelisch noemt.

Vaak wordt ook verwezen naar de zegening van de kinderen door de Heere Jezus zoals we daarvan lezen in Marc. 10:13-16. Ook dit gebeuren heeft een heel specifieke achtergrond. Uit een oud joods geschrift weten we dat in de dagen van de Heere Jezus op de avond van de Grote Verzoendag het de gewoonte was om met hun kinderen naar de Schriftgeleerden te gaan om van hen een zegen te ontvangen. Men ging naar de Schriftgeleerden omdat zij onderwezen in de wet en dan onderwezen ze uiteraard specifiek de kinderen. Door dit gebruik werd tot uitdrukking gebracht dat het verzoende leven geen leeg leven mocht blijven maar zijn vulling diende te krijgen in de gehoorzaamheid aan de geboden. Zoals andere ouders naar een Schriftgeleerde gingen, gingen deze ouders naar Jezus. Hij ontvangt de kinderen met open armen en zegent ze ook ondanks het feit dat de discipelen de kinderen bij Jezus weg willen houden! Ook aan deze geschiedenis kun je moeilijk een opdracht tot het opdragen van kinderen ontlenen. Een gebod ertoe lees je nergens. Ik wijs hier expliciet op omdat van evangelische zijde ons vaak verweten wordt dat de kinderdoop ook nergens expliciet in het Nieuwe Testament geboden wordt. Nu dan moet je er zelf niet een andere praktijk ten aanzien van de kinderen op na gaan houden die evenmin expliciet wordt bevolen!

Tenslotte kwam ik op een website ook een verwijzing tegen naar 1 Kor. 7:14, een tekst die in de kerk altijd als een belangrijk argument voor de kinderdoop is geweest omdat dit geheiligd zijn alleen te verklaren is vanuit het verbond. Volgens mij zou dit vers niet zozeer moeten dringen tot het opdragen van onze kinderen maar juist tot het dopen van onze kinderen!

Daarmee ben ik ook bij mijn grote bezwaar tegen het opdragen van kinderen. Op zich kun je er nog niet zoveel op tegen hebben dat kinderen door de voorganger gezegend worden en dat er voor hen gebeden wordt. Daarvoor kun je ook nog wel een beroep doen op Marc. 10: 13vv. Het punt is echter dat dit alles moet dienen ter vervanging van de doop van het kind. Er wordt niet gedoopt terwijl dat wel zou moeten! Dat kan ik in het licht van de Schrift alleen maar als een zeer ernstige nalatigheid zien en een grote dwaling. De doop blijft achterwege en daarmee wordt een kind ernstig te kort gedaan.  Alsof er geen beloften zijn voor onze kinderen. Alsof onze kinderen niet in Christus geheiligd zijn en daarom als lidmaten van Zijn gemeente behoren gedoopt te wezen (doopformulier).

De afwijzing van de kinderdoop betekent dan toch maar dat onze allerkleinste kinderen niet tot de gemeente kunnen behoren omdat ze nog niet kunnen geloven. Toen ik zelf ooit een evangelische voorganger vroeg hoeveel leden zijn gemeente had, noemde hij een aantal maar zij er toen in één adem achteraan: maar kinderen tellen we niet mee... Ik dacht toen: dat is nu precies mijn bezwaar! Kinderen tellen niet mee. God doet dat wel. En dat ga je ontdekken als je zorgvuldig luistert naar het totale getuigenis van de Schriften, als je let op de doorgaande lijn. Dan horen de kinderen er helemaal bij. In evangelische kring wil men hiervan uiteindelijk niet weten al lijkt de gewoonte van het opdragen dat enigszins te verdoezelen. Maar de doop die wordt nagelaten, moet te denken geven.

Ik kan het als gereformeerd christen onmogelijk accepteren dat een opdragen van een kind het dopen moet vervangen. Om die reden zou ik er dan ook zelf voor kiezen een dergelijke bijeenkomst niet bij te wonen. Wel is het dan goed in alle liefde uit te leggen waarom je hiervoor kiest. In het bovenstaande hoop ik je hiervoor het één en ander in handen gegeven te hebben dat je daarbij kan helpen. Wijsheid daarbij!

Ds. H. Peet