Derde miskraam

Het volgende is geen advies maar meer ter info:

Wat ik eens van een collega meemaakte is:

enkele miskramen gehad, veel onderzoeken waaruit niets afwijkends naar voren kwam.
Wel had ze een slechte houding vanwege een verschil in lengte van haar benen.

Na bezoek aan een podoloog (niet vanwege de zwangerschap natuurlijk) en het aanmeten van steunzolen (geen grapje) is ze zwanger geraakt en kon ze deze zwangerschap voldragen.

Het is misschien toeval (voor zover je daarover in dezen kunt spreken), maar misschien was er een link met afluiting vaten door verkeerde houding, en daardoor onvoldoende voeding placenta/foetus oid?

Ben het nooit vergeten, collega heeft inmiddels meerdere kinderen. Maar vooral zou ik er moed uit putten, wat de arts al zei: de kans is groter dat je wel een kind krijgt dan dat het weer een miskraam wordt.

Sterkte ermee.

Beste vragenstelster,

Drie miskramen zijn natuurlijk heel belastend. Voor jou en ook voor je man en jullie relatie. Omdat het verdriet nog zo vers is, is het beter om geen definitieve beslissingen te nemen, totdat je wat meer afstand hebt. Miskramen zorgen voor veel verdriet en pijn. Je kunt je erg eenzaam voelen, vooral als je andere vrouwen met hun kinderen ziet. Kinderloosheid doet ook pijn, maar je kunt het een moeilijk met het ander afwegen.

Medisch gezien bestaat er na drie of meer miskramen een indicatie om verder te kijken of er een oorzaak gevonden kan worden. Daar hoort ook klinisch genetisch onderzoek bij, waar naar de erfelijkheid wordt gekeken.
De reden is, dat bij drie miskramen de kans iets groter is, dat er een erfelijke oorzaak kan worden gevonden. Dat betekent niet dat meerdere miskramen betekenen dat je ziek bent of er iets niet in orde is. Miskramen komen zo vaak voor, dat het meestal echt een kwestie is van pech.

Misschien weet je wel, dat de meeste zwangerschappen in een 'miskraam' eindigen, voordat de vrouw uberhaupt heeft gemerkt dat ze zwanger is. Als een zwangerschap mis gaat nadat je het al wist en nadat je misschien het kindje al op de echo gezien had, maakt dat het natuurlijk extra bitter. Juist dan is het zo goed, dat we weten bij wie we ons verdriet kunnen neerleggen, ook al blijft deze ervaring een wonde plek in je hart.

Dat er verder onderzoek gedaan KAN worden, betekent natuurlijk niet dat je verder onderzoek MOET doen. Dat is een afweging die jij en je man samen kunnen maken, eventueel met huisarts, verloskundige of ander behandelend arts. Aan de andere kant, kan het ook helpen als je weet dat er een oorzaak is, of juist dat alles zover bekend in orde is. Zeker als je zulke gedachten hebt, dat kinderen sowieso niet voor jou weggelegd zijn, kan het een overweging waard zijn wat meer zekerheid te zoeken. Bedenk daarbij, dat bij de meeste paren die meerdere miskramen hadden (85%) geen oorzaak wordt gevonden.
Het komt jammer genoeg voor dat mensen die gewoon gezond zijn op dit gebied, meerdere miskramen krijgen voordat ze een gezond kindje in hun armen kunnen houden.

Ik weet niet wat het ziekenhuis bij jullie onderzocht heeft, maar normaalgesproken vindt klinisch genetisch onderzoek pas plaats na drie miskramen. Meestal wordt dat gedaan aan een universitair ziekenhuis. Vraag het gerust na bij het ziekenhuis waar je onder behandeling bent.

Meer informatie vind je in deze folder:
http://www.nvog-documenten.nl/uploaded/docs/Habituele_abortus_05-11-2007.pdf

Als je er zelf niet uitkomt wat betreft je pijn en zoals je schrijft 'murw' zijn, blijf er dan niet alleen me lopen. Misschien ken je iemand die hetzelfde meegemaakt heeft of heb je wat aan lotgenotencontact (kijk ook maar eens op het internet). Als je merkt dat je geen plezier meer hebt in het leven en als je de toekomst ook na een paar maanden nog hopeloos inziet, ga dan alsjeblieft naar je huisarts om uit te sluiten dat er sprake is van een depressie, waarvoor je misschien op een andere manier moet worden geholpen.


Veel sterkte en Gods nabijheid wenst,

DrJ

Beste vragenstelster,

Af en toe lees ik mee hier, maar ik post eigenlijk nooit.
Toen ik jouw verhaal las, voelde ik me geroepen om te reageren. Je verhaal is namelijk heel herkenbaar, ook wij hebben drie miskramen meegemaakt.
Zeker als het zich zo vaak herhaalt, word je er moedeloos van. Iedere keer weer een teleurstelling, dat doet wat met je en met je relatie.
Ik kan geen antwoord geven op je vraag mbt verder onderzoeken, daar heb ik geen ervaring mee. Waarschijnlijk hebben jullie de standaard onderzoeken inmiddels wel ondergaan?
'k Heb wel ervaring met de onzekerheid en ááálle andere emoties die miskramen met zicht meebrengen. Het gevoel dat het allemaal niet meer zo nodig hoeft en dat het toch nooit zal lukken, is heel herkenbaar! Inmiddels weet ik echter ook dat het, zelfs na alle teleurstellingen, ook goed kan gaan. Ik ben nu namelijk 39 weken zwanger! Jij hebt hier persoonlijk niets aan, het verandert niets aan je situatie. Maar ik wilde je een positief verhaal toch niet onthouden. Het kán, echt!