Geadopteerd én een aangenomen kind van God

Nieuwsredactie / geen reacties

12-04-2018, 09:36

Afgelopen zaterdag 7 april hield de Adoptievereniging Gereformeerde Gezindte haar landelijke bijeenkomst in Gouda. Het thema was 'De invloed van het land van herkomst in het dagelijks leven'. Hendrik Jan van der Heiden (40) was nog geen jaar oud toen hij vanuit Indonesië werd geadopteerd door het domineesechtpaar uit de Gereformeerde Gemeenten. Hieronder lees je zijn speech, in de vorm van 5 vragen, die hij over dit onderwerp hield:

Kun je aangeven hoe dat was als kind (in het gezin waarin je opgroeide) en bij het ouder worden, hoe het nu is. Welke ontwikkeling heb je hierin doorgemaakt naarmate je ouder wordt?

Ik ben geboren in 1978 in Indonesië, Surabaya. Mijn adoptieouders zijn Bas van der Heiden en Laura van Leeuwen. Bas van der Heiden is emerituspredikant binnen de Geref. Gemeenten. Laura van Leeuwen is een christelijke gereformeerd predikantsdochter van Harry van Leeuwen. Toen ik 7 maanden was, ben ik in Nederland gekomen. Op zondagmorgen hebben mijn ouders mij opgehaald bij Schiphol. Eerst kreeg mijn moeder een ander jongetje in haar armen geduwd. Mijn moeder herkende dat jongetje niet, omdat het niet correspondeerde met het fotootje van mij.

Mijn ouders hebben van jongs af aan, mij duidelijk gemaakt dat ik ‘aangenomen’ ben en dat ik bijvoorbeeld niet uit de buik van mijn moeder ben geboren. Ik denk dat ze mij zo normaal mogelijk hebben opgevoed.

Graag concrete voorbeelden, zoals karaktereigenschappen, of bepaalde rituelen...

Eigenlijk heb ik vrij weinig met het thema adoptie. Ik zal uitleggen waarom.

Ik ben nooit gepest. En woorden als ‘poepchinees’, ‘pinda’, ‘nikker’ hebben mij eigenlijk nooit geraakt. Ik denk dat mijn ouders hebben ingezet op het feit dat je er mag zijn, en dat huidskleur niet een special ‘ding’ is. Ik denk ook dat er een wisselwerking is in non-verbale communicatie tussen pesten en gepest worden. Uit eigen ervaring kan ik zeggen, laat het niet toe. Laat het niet binnenkomen. Ga er luchtig mee om, dan verdwijnt het zo snel mogelijk. Wanneer je wel gepest wordt, neem per direct contact op met een leidinggevende, juf, ouders enz.

Het gevoel naar vreemdelingen of gastarbeiders, of criminelen is hetzelfde. Wilders is voor mij Wilders. Kinderdijk en Volendam zijn Hollandse plaatsen. Ik weet wat boerenkool is, maar ik geef de voorkeur aan Chinees eten.

Adoptie is voor mij nooit een dramatisch verhaal geweest. Van mijn afkomst weet ik weinig. Ik denk dat ik uiteindelijk aanvaard heb dat er minimale informatie beschikbaar is. Ik ben goed in het dossiers sluiten, mapjes afhandelen. Dat hoort bij mijn karakter. Mijn karakter is opgewekt. En ondanks mijn huidskleur of kleur van het haar, vond ik dat ik er best mooi uitzie.

Ik denk dat mijn hobby’s, orgelspelen, piano spelen, muziek beluisteren en cd’s maken, mij ook wel goed afgeleid hebben, zodat ik weinig tijd had om over Adoptie na te denken. Ik zou niet weten wanneer ik echt een piekermoment heb gehad over deze materie.

Alleen als ik in de spiegel kijk, ben ik mij bewust, dat ik er anders uit zie. Ook ben ik mij bewust, dat Aziaten wel iets anders reageren dan Europeanen. Dat moet wel genetisch bepaald zijn. Zelf ben ik een analytisch denker. Toegegeven. Die zijn er in Europa en Azië. Dat maakt me niet anders of extra bijzonder. Mijn ouders hielden mij altijd voor: doe maar zo normaal mogelijk.

Verder neem je toch onbewust dingen over van je eigen ouders. Ik denk dat ik heel gestructureerd ben in mijn werk, iets waar mijn vader ook wel om bekend staat. Qua karakter en eigenschappen ben ik op mijn vader gaan lijken. Ik ben zeer gestructureerd en denk snel en werk heel hard. Ik hou van grote lijnen, zonder slordig te zijn.

Hoe is dat toen jezelf vader werd? En hoe zie je het ook weer terug in je eigen gezin, bij je eigen kinderen?

Ik ben vader van twee verstandelijke gehandicapte kinderen met klassiek autisme. Laurentien is nu 12 jaar en Sebastian 10 jaar. Toen Sebastian werd geboren, schoot wel voor de eerste keer in mijn leven door mijn hoofd, dat ik ook zo’n gekleurd baby’tje ben geweest, en was eigenlijk toen wel een beetje emotioneel benieuwd naar mijn achtergrond.  Maar ook heb ik hier snel gerelativeerd, dat de kans klein is dat ik mijn familie kan ontmoeten, of bestaat. Rationeel gezien, ga ik er zonder meer van uit dat speuren na de Tsunami in 2004, weinig zin heeft. Ik kan er mee leven, en ik ben tevreden.  Ik ben ook heel tevreden over mijn lieve ouders. Ik mag dankbaar zijn dat mijn ouders en ik een hele goede familieband hebben. Er zit werkelijk niets, maar ook niets tussen.

Welke plaats neemt het land van herkomst nu in, in je leven? Hoe kijk je aan tegen rootsreizen? Welke betekenis heeft het voor jou?

Indonesië speelt geen enkele rol in mijn leven, ik heb geen speciale interesse. Indonesische mensen vind ik aardig, maar niet aardiger dan andere Aziatische of Europese mensen. Amerika, Europese landen, als vakantiebestemming trekken mij liever. Met rootsreizen zelf heb ik niks. Praktisch gezien, kost het een hoop geld, en dat heb ik er persoonlijk niet voor over. Ik besef wel dat rootsreizen of tv-programma’s om je achtergrond te ontdekken je kunnen helpen in de verwerking. Ik heb daar uiteraard wel respect voor als adoptiekinderen resultaten boeken, maar zelf voel ik ook geen jaloezie.

Je bent opgegroeid in een christelijk gezin. En zoals je zelf hebt aangegeven: hoe zie jij het in het licht van het genadeverbond?

Er is nog een belangrijke reden dat ik het thema ‘Adoptie’ een kleine plaats heeft in mijn leven. Ds. C. Harinck heeft mij direct toen ik in Nederland kwam gedoopt. Mijn ouders hebben mij al jong geleerd, dat de doop heel bijzonder was, en dat God mij heel bijzonder uit een ver land, op een bijzondere manier onder het Verbond heeft geplaatst en dat ik in aanraking ben gekomen met de Bijbel en de God van de Bijbel. De betekenis van de doop werd door mijn ouders goed uitgelegd. Toen ik begin van ons huwelijk tot de zekerheid van het geloof mocht komen, heb ik juist gezien dat Gods Verkiezing en Gods Verbond samen vielen, en dat God het is die mij in Nederland heeft gebracht. Ik heb beseft dat zoeken naar roots, niet alle antwoorden kunnen geven, maar wellicht meer vragen kunnen oproepen. We kunnen God niet narekenen in Zijn Verkiezing en ook niet in Zijn eeuwige raadsbesluiten. Soms gaan dingen zoals ze gaan. Verbondstrouw is dat je mag verwonderen en zien dat we tot ‘aangenomen’ kinderen zijn van de Gekruisigde Christus.
 

Nieuwsredactie op 12-04-2018, 09:36
geen reacties

Meer nieuws

Pornografie bekijken of op een andere manier even ontsnappen in seks, lijkt misschien vooral iets van mannen, maar we kr...
geen reacties
20-03-2018
Dit jaar bestaat het Epilepsiefonds 125 jaar. Wist je dat het Epilepsiefonds het oudste gezondheidsfonds in Nederland is...
geen reacties
15-03-2018
“I’m interested!” Ik ben geïnteresseerd! Dat hoort zendingsorganisatie Frontiers vaak als het gaat over werken onder mos...
geen reacties
05-03-2018
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis